Love for Hustle

Ξαναμίλησα για το Hustle, αλλά είπα αναλύσω ακομά λίγο ένα τόπο που είναι πραγματικά αξιόλογος. Το H βρίσκεται στη νέα "ακμάζουσα" περιοχή στα φώτα Γαβριηλίδη, όπου πλέον βρίσκεις ότι θέλεις για νυχτερίνη έξοδο: από American-style καφέ (Starbuck's, Costa coffee, Gloria's jean), chill-out καφέ (Playce) trendy bar/clubs (brewery, aperitivo), alternative bars (new division, scaraveos) και club (Sfinakia), εστιατόρια (Steak co, zen fusion - και φαί προσφέρει και το brewery, όπως και το hustle).

Το H σαν ύφος θα μπορούσε να συγκαταλέγεται στα trendy bars, μιας και από τότε που άνοιξε τα μπροστινά του τραπέζια-"βιτρίνα" σφίζουν από το λεγόμενο "καλό" κόσμο, που ντύνεται στην τρίχα και ηλιακά κινείται από 25 χρονών μέχρι και 40 χρονών. Αλλά η αλήθεια είναι ότι στην ουσία δεν στοχεύει σε αυτή την πελατεία σαν αυτοσκοπό, μιας και μέσα βρίσκεις διάφορων "είδων" ανθρώπων, με διάφορα γούστα και άποψη.

Τα "είδη" των ανθρώπων που θα έβρεις στην Λευκωσία είναι βασικά 2: οι χαλαροί τύποι που το ζητούμενο τους είναι η ποιοτική μουσική και καλή παρέα για έξοδο, χωρίς bouncers, αρχοντοχωριατισμούς και ανάγκη να φανούν και να δειχτούν και οι προαναφερόμενοι trendy που θέλουν μια Α ποιότητα δήθεν-καλού-κόσμου να κατακλίζει το μαγαζί που θα επισκεφτούν, πανάκριβα ποτά, ρούχα-μάρκες και διάθεση περισσότερο να σταθούν σε μια γωνιά με ένα ποτό στο χέρι χωρίς να κάνουν απότομες κινήσεις για να μην χαλάσουν το make-up ή την πανάκριβη κόμωση τους... (ξέρω γίνομαι λίγο υπερβολικός) Το H πέτυχε να κάνει ακριβώς αυτό που εγώ πίστευα ήταν ακατόρθωτο, δηλ. να ελκύσει και τις δυο κατηγορίες ανθρώπων με τον πιο αξιοθαύμαστο τρόπο...

Στην ουσία το πετυγχαίνει αυτό με το να προσφέρει πολλά και διαφορετικά πράγματα κάτω από μια στέγη... Από φαγητό, chill-out απογευματινό τόπο για καφέ ή/και επιδόρπιο, τόπο χαλάρωσης περνώντας την ώρα παίζοντας μπιλιάρδο, καθαρόαιμο μπαράκι για μπύρα και ποτό πάνω στο μπαρ, live μουσική (κάποιες νύκτες) κ.ά. Ένα από πιο καλά του στοιχεία είναι η επιλογή της μουσικής του, που σε καμία περίπτωση δεν διαμορφώνεται από mainstream ακούσματα, ραδιοφωνικές επιτυχίες και σουξεδάκια αλλά από ενά ευρύ χρονολογικό φάσμα από το rock n roll era (δηλ. 2ο μισό του 20ου αιώνα) από oldies, blues, νύχτα με live jazz, rock (και hard rock) βραδιές και ελάχιστες επιλογές-διαμαντάκια από τραγούδια(μόνο ξένα) - σύγχρονες επιτυχίες.

Αρχικά ελκούσε περισσότερο trendy κόσμο, μιας και η περιοχή και τα τριγύρω στέκια φέρνουν αλεργία - ας το πούμε - στην άλλη προαναφερθείσα κατηγορία (τους "χαλαρούς"), με την πάροδο του χρόνου όμως κέρδισε και κόσμο που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα κόντευε τη περιοχή... Τον χαλαρό κόσμο με τη μαύρη φανέλα ροκ συγκροτήματος, με τη βερμούδα και τα σαντάλια... Έτσι ίσως μιλούμε για τον πλεον ακομπλεξάριστο τόπο στην Λευκωσία, χωρίς δήθεν που όλοι περνούν καλά ανεξαρτήτως τι αναζητούν για τη νυχτερινή τους έξοδο.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι βλέπεις κόσμο καλοντυμένο για club να ακούει Metallica και System of a down, και άλλους με μαύρη φανέλα Led Zeppelin να ακούουν Duffy και Lily Allen. Μάλιστα τελευταία διακρίνονται τύποι με ρούχα-συνδυασμός και από τα δυο στρατόπεδα, δηλ. φανέλα Rolling stones όπου το logo (η κρέμαμενη γλώσσα από δυο κατακοκκίνα να χείλη) να σχηματίζεται με διαμαντάκια, ηλεκτρικές κιθάρες πανώ σε πολύχρωμες φανέλες και όχι πάνω σε μαύρο φόντο όπως τις είχαμε συνηθίσει... Το H δημιούργησε υβρίδιο - τους trendorock!

Γενικότερα, σαν τόπος χαρακτηρίζεται από τη μεγάλη αγάπη των ιδιοκτητών για τη μουσική. Οι τοίχοι είναι κατακλύσμενοι με τοιχογραφιές-σκετς μεγάλων μορφών της μουσικής, τα μενού σε μορφή φυλλάδας/εφημερίδας έχουν μικρά αποσπάσματα-trivia για τη μουσική ενημερόντωντας τον κόσμο για επερχόμενες συναυλίες-events για μουσικές ορολογίες όπως hip-hop και motown κλπ...

Θα ήθελα πολύ να γνώρισω τον άνθρωπο που είχε την ιδέα για το όλο κόνσεπτ και να του πω μπράβο... Τα μόνα μικρά μείον ότι το φαγητό δεν είναι πάντα και της καλύτερης ποιότητας (τα ψωμάκια των σάντουιτς και των μπεργκερ κάποτε είναι τουλάχιστον 2-3 ημερών), και τα τραπέζια και οι στέκες του μπιλιάρδου θα μπορούσαν να τυγχάνουν πιο συχνής συντήρησης... But you gotta love hustle....

Superman

Πριν λίγους μήνες το Empire έκανε μια λίστα (από αυτές που τους αρέσουν πολύ να κάνουν) με τους καλύτερους comic-book χαρακτήρες. Η λίστα περιελάμβανε ένα ευρύ φάσμα από "καλούς" και "κακούς" (Τζόκερ κλπ) από τους πιο ξακουστούς μέχρι και λιγότερο γνωστούς από τα λεγόμενα graphic novels - από αυτά που ξέρουν μόνο τα Αμερικάνικα geek.

Στη πρώτη θέση βρέθηκε - δικαίως - ο Superman. Ο Superman απόκτησε πλέον μια φήμη όπως του Michael Jordan για το μπάσκετ προ-δεκαετίας... Δηλ. τον εκτιμούν παραπάνω είτε αυτοί που ασχολούνται πάρα πολύ με το θέμα είτε αυτοί που δεν ασχολούνται καθόλου ή πολύ λίγο. Εξάλλου ο κάθε άσχετος αν θα πρέπει να ονομάσει ένα μόνο χαρακτήρα κομικς ή ένα μόνο μπασκεμπολίστα αυτοί θα είναι ο SMan και MJ αντίστοιχα... Οι πραγματικοί γνώστες geeks θα πουν ότι ο Sman απλά είναι ο εμπορικότερος αλλά το πιο πάνω γεγονός - δηλ. ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στη γη που να μην αναγνωρίζει τον Sman - αποδεικνύει την αξία του παραμυθιού και της μυθολογίας του - καθώς και της διαχρονικότητας του.

Οπώς αναφέρει και το E ο SM δεν θα πρέπει να συγκαταλέγεται σαν ακόμα ένας απλός κομικ-χαρακτηρας αλλά σαν ένα icon της ποπ-κουλτουράς του 20ού αιώνα παρέα με Σέρλοκ Χολμς, Τζειμς Μπόντ και άλλες κλασικές ιστορίες του αιώνα. Και γιατί αυτή η ιστορία άντεξε στον χρόνο (είναι πλεον 70κάτι χρονών) και όλοι την γνωρίζουν? 3-4 είναι οι λόγοι: σχετική απλότητα της βασικής ιστορίας - εξωγήινος-μετανάστασης με υπερδυνάμεις σε αντίθεση με άλλα κομικς που ασχολούνται με χημικά, βιολογίες, μεταλλάξεις, άκρατους φιλοσοφισμούς και συμβολισμούς... καθρεπτίζει ανησυχίες και γεγονότα του 20ου αιώνα σαν κανένα άλλο: πιο συγκεκριμένα τις έννοιες του "παγκόσμιου πολίτη" (ένας να είναι γενημένος στην Α χώρα, μεγαλομένος στη Β, σπουδασμένος στη Γ και δουλεύει στη Δ, εξάλλου τί είναι ο ΣΜ: Κρυπτόνιαν, από το Smallville ή την Μήτροπολις - ο παγκόσμιος πολίτης χωρίς εθνικότητα και πατρίδα όπως τόσοι πολλοί τα τελευταία χρόνια, βλ. παγκοσμιοποίηση)... και τέλος το θέμα του μετανάστατη που νιώθει εκτός στη χώρα που τον φιλοξενεί και θέλει να γίνει αποδεκτός - σαν όλους τους Αμερικάνους που μετανάστες είναι βασικά, "Αμερικανοποιημένοι" πλέον.

Με αυτές τις θεματολογίες κατάφερε να κάνει τόσο κόσμο να ταυτιστεί. Ακόμη πολλοί υποστηρίζουν ότι προκαλεί ταύτιση λόγο του Χριστιανικού παραλληλισμού της ιστορίας: ο Θεο-μορφικός (?) πατέρας στέλλει στη γη το μοναχογίο του για πάρει το ρόλο του σωτήρα της ανθρωπότητας. Χαρακτηριστικό αυτού και έντονα διάχυτο στις κινηματογραφικές εξορμήσεις του ήρωα. Μάλιστα στην τελευταία ταινία (Superman Returns) την ώρα της αυτοθυσίας του ήρωα (εκσφεδόνιση τεράστιου κομματιού Κρυπτονίτη στο διάστημα) όταν ο ΣΜ πέφτει στη γη παρατηρείστε τη στάση του - έχει τη στάση του εσταυρωμένου.

Συν τοις άλλοις, ο ΣΜ είναι ο μόνος υπερήρωας με ξεκάθαρα κίνητρα και αρχές - δηλ. το να βοηθήσει το συνάνθρωπο ανεξαρτήτως θυσίας και κόστους (παράδειγμα προς μίμηση για όλους). Ο Μπατμαν θέλει και εκδίκηση για το θάνατο των γονιών του όπως και ο Σπαιντερμαν που θέλει εκδίκηση για τη δολοφονία του θείου του... Αυτή η αγνότητα των προθέσεων (πάλι Χριστιανικό στοιχείο) δεν κλονίζεται από κάποιο αρνητικό συναίσθημα (όπως την εκδίκηση, όπως τους πιο πάνω προαναφερθέντες).

Μέσα σε όλα αυτά που καθιστούν την ιστορία ελκυστική και πλέον κλασική είναι το love story. Κάποιος είχε πει ότι όλες οι ιστορίες χρειάζονται κάποιο love story για να υπάρξει πλήρης ταύτιση (βλ. Τιτανικός: μια ιστορία για ένα πλοίο που βυθίζεται θα μπορούσε να ήταν πέρα για πέρα βαρετή αν οι σεναριογράφοι δεν σκέφτονταν να την επικεντρώσουν γύρω από μια ιστορία αγάπης). Αυτό κάνει τον ΣΜ ακόμα πιο πιστευτό και ανθρώπινο, το μοναδικό του αδύναμο στοιχείο (ο Κρυπτονίτης εξαιρείται) είναι η αγάπη του για τη Λόις.

Κρίμα που ακόμη να πάρει αυτό το παραμύθι μια κινηματογραφική εκτέλεση εντάξια της μυθολογίας της, όπως πήρε ο Μπατμαν πέρσι με το The Dark Knight... Όλες οι ταινίες με θέμα τον ΣΜ ως τώρα ήταν κάπως απογοητευτικές σαν συνολικά εγχειρήματα με σποραδικές κλασικές σκηνές σε μερικές από αυτές...

Όλη αυτή η ανάλυση απλά για να εξηγήσω (στον εαυτό μου παραπάνω) ότι τα κομικς δεν είναι παιδική υπόθεση όπως λένε πολλοί, αλλά είναι οι σύγχρονες παραβολές μας, οι μυθολογίες του σήμερα όπως οι αρχαιοί είχαν τους μύθους με τον Ηρακλή, τον Σαμψών κλπ και να δικαιολογήσω (πάλι στον εαυτό μου μάλλον) ένα από τα υποψήφια σχέδια για το επικείμενο-παρθενικό τατουάζ μου...