Ένα από τα "movies-of-the-year" με πολύ Οσκαρικό ντόρο. Έξυπνο, καλογραμμένο, καλοπαιγμένο και με ένα σκηνοθέτη (David Fincher) που το όνομα του θα αφήσει ιστορία οπωσδήποτε. Το ρεζουμέ του Φίντσερ, ίσως είναι το πιο δύνατο από όλους τους νεότερους σκηνοθέτες, με ταινίες όπως Seven, Fight Club, The Game, Panic Room και Zodiac. Αν και το Panic Room (* * *) δεν είναι στην κλάση των άλλων του ταινιών και το Zodiac (* * * *) ήτανε λίγο πολύ "αργό" σε σχέση με τις άλλες του ταινίες, πάλι μιλάμε για 5 ταινίες πρώτης κλάσης (οι πρώτες 3 είναι μέσα στις αγαπημένες μου όλων των εποχών - όλες * * * * *).
Τί θα πρέπει περιμένουμε από το Φίντσερ? Την εγκεφαλικότητα που προσδίδει στην παραμυθοποιία του και μια πολύ καλή δομή και καλό (ίσως και γρήγορο) ρυθμό. Το CCOBB ίσως να είναι η πιο συναισθηματική ταινία του, πράγμα που έκανε πολλούς να απογοητευτούν, όσο αφορά όμως τη δομή και το ρυθμό, η ταινία εκπλήσσει μιας και δεν σε επιτρέπει να κοιτάξεις ποτέ το ρολόι και η 3ώρη της διάρκεια μοιάζει πολύ πιο σύντομη.
Το παραμυθιάρικο στοιχείο της ταινίας - δηλ. το ότι ο πρωταγωνιστής (ένας πολύ καλός Πιττ) "γερνά ανάποδα", είναι χειρισμένο άψογα - ένα στοιχείο που μέσα σε λιγοτερο ικανά χέρια θα μπορούσε να κατάστρεφε την ταινία.
Η ταινία όμως χάνει πόντους σε κάποια σημεία. Πρώτον, γενικά σαν "είδος ιστορίας", είναι πολύ ντεζα-βου. Χιλιοειπωμένη -σαν βάση- ιστορία, παρουσίασης μιας ζωής όπου ο ήρωας μας θα μάθει μαθήματα ζωής, θα "μεγαλώσει" και θα γίνει καλύτερος άνθρωπος στο τέλος. Φταίει και το γεγονός ότι πήγα και προ-ιδεασμένος για το ότι η ταινία κάτι θυμίζει αφού είδα αυτό το βίντεο πριν δω την ταινία (μέγα-λάθος). Προείδοποίηση: μην δείτε το βίντεο πριν δείτε την ταινία, οι σκηνές που υπάρχουν στο βίντεο και στην ταινία, στη θέαση τους στο σινεμά θα σας φέρνουν την ίδια αίσθηση με το όταν χτέρνουν μαυροπίνακα (πώς λέμε cringe-worthy στα Ελληνικά??).
Το άλλο μου παράπονο είναι για το συναισθηματισμό (σχέδον μελοδραματισμό) που του καταλογίζουν πολύ. Σίγουρα, διαφωνώ, δεν ξεπερνά τα όρια όπως πολύ λένε, ίσως απλά να είναι πολύ μελοδραμτική για Φιντσερική ταινία. Αλλά σε φάσεις το παρακάνει με το διδακτισμό του, ειδικά σε 2-3 montages με voice-overs από τον Πιττ που για κάποιους είτε θα είναι τα highlights της ταινίας ή οι χαμηλότερες της στιγμές. Είναι κάπως επιτηδευμένα και εξυπνακίστικα και δηλώνουν προφανές πράγματα που ο καθένας περνά στη ζωή του σχετικά πολύ νωρίς και χωρίς να χρειάζεται και πολύ "φιλοσόφισμα" για να εξάξεις έτσι συμπεράσματα (περί συμπτώσεων το ένα και το άλλο για τα διαφορετικά είδη ανθρώπων που γνωρίζεις στη ζωή σου).
Σίγουρα όμως μιλούμε για πολύ κάλη ταινία, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να είναι άψογο, μια ταινία που θα παίξει πολύ στα Όσκαρ, αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη αν θα πιάσει και Όσκαρ καλύτερης ταινίας μιας και δεν έχω δει και τις 5 προτεινόμενες ταινίες.
* * * *
0 comments:
Post a Comment