Ήμουν από τους λίγους προνομιούχους που είδαν το The Dark Knight(DK) σε avant premiere μόλις πριν από λίγο και είπα να έχω το Κυπριακό πρωτείο στο να το κάμω review πρώτος....
Είχα κάνει το λάθος να διαβάσω 4-5 reviews του πριν το δω και όλοι (σπάνιο φαινόμενο) συμφωνούσαν ότι πρόκειται για αριστούργημα και στο imdb ξεπέρασε το Godfather και το Shawshank Redemption (!!!!)... Έτσι τα expectations μου βρίσκονταν πολύ ψηλά και θα ήταν εύκολο να απογοητευτώ... Και όμως... Οι προσδοκίες μου επιβεβαιωθήκαν - φοβερή ταινία, ίσως το καλύτερο comic book movie όλων των εποχών...
Ο Nolan είναι ιδιοφυία - πράγμα που κατάλαβα όταν παρακολούθησα μια συνέντευξη του μέτα που είδα (και πλήρως κατάλαβα) για 2η φορά το Memento (* * * * *)... Με τo Insomnia (* * * 1/2) κατάλαβα ότι είναι πολύ καλός αλλά ίσως το Memento να μην το φτάσει ποτέ... Προπέρσι συνειδητοποίησα ότι ίσως μιλάμε για ΤΟΝ καλύτερο νέο σκηνοθέτη! Αποδεικτικά στοιχεία το πανέξυπνο Batman Begins (* * * *) και αριστουργηματικό The Prestige (* * * * *)....
Με την αναγέννηση του δικού του Μπάτμαν καταλάβαμε ότι πλέον ήθελε να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό με το θέμα των υπερηρωών, θεμελιώντας την ταινία στο ρεαλισμό, τις καλές ερμηνείες και την ανάγκη να ειπωθεί μια ιστορία άξια εξιστόρησης βασισμένη σε αληθοφανείς-πραγματικούς χαρακτήρες.
Και με το DK συνεχίζει σε αυτό το δρόμο και παίρνει τον πήχυ ακόμα πιο ψηλά.... Πριν από σκηνές χρήσης των απίστευτων gadgets έχουμε σκηνές επεξήγησης της (δήθεν) επιστήμης/τεχνολογίας τους, σε σκηνές που οι "κακοί" καταστρέφουν τα πάντα "ενισχύονται" με σκηνές που περιλαμβάνουν τα "politics" πίσω από τις πράξεις τους (δικαστικές σκηνές κλπ).
Το πιο εντυπωσιακό είναι το κτίσιμο των χαρακτήρων και του κόσμου που θέλει να δομήσουν οι Νόλανς... Ο Μπέρτον (πρώτες 2 ταινίες) ήθελε να κτίσει goth-παραμυθάκια με λίγο συμβολισμό και ο Σίουμαχερ (3ή και 4ή ταινία) νόμιζε ότι σκηνοθετούσε καρτούν για 3χρονα. Σε όλα οι "κακοί" ήταν οι πρωταγωνιστές και ο Μπάτμαν διακοσμητικό στοιχείο [εξού και το γεγονός ότι πάντα οι κακοί ήταν πιο μεγάλα ονόματα (Νίκολσον, Τόμυ Λι Τζόουνς κλπ)] που υπέρβαλλαν με τις ερμηνείες τους προσθέτοντας πάντα παιδιάστικο χίουμορ για γαρνιρισμά...
Ο Νόλαν διαφοροποιείται εντελώς: η Γκόθαμ του είναι μια πραγματική διαφθερμένη πόλη και το cast του αποτελείται από πραγματικά ταλαντούχους ηθοποιούς που τα δίνουν όλα μπαίνοντας βαθιά στο πετσί του ρόλου τους (π.χ. η κατάθλιψη και θάνατος του Λεντζερ και ο Bale "went Bat(d)man on his mother and sister" τις προάλλες) και όχι γραφικοί αστέρες-είδωλα του Χόλυγουντ που απλά διασκεδάζουν με τους ρόλους για πάρουν μια χοντρή επιταγή...
Θέλει να κάνει ταινία για ενήλικους με πραγματικό δράμα, χαρακτήρες, πλοκή κλπ. Και είναι η μόνη μέχρι σήμερα που το πετυχαίνει στο έπακρο!...
Η ταινία πάντως ήδη συγκαταλλέγεται σε μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών και από τις λίγες που άμεσα πήραν universal acclaim...
Δεν θέλω να πω παραπάνω για την ιστορία για να μη την χαλασω για κανένα - ένα καλό review της εδώ... Τρέξτε να τη δείτε στο σινεμά - δεν κάνει για την μικρή οθόνη...
* * * * *
