Rendition

Τί δικαιολογεί την ανθρωποκτονία ή τα βάναυσα βασανιστήρια? Ερωτήματα που τις τελευταίες μέρες στριφογυρίζουν στο μυαλό μου λόγω της 1ης Απριλίου, την επέτειο της ΕΟΚΑ και μιας μικρής προσωπικής μελέτης που έκανα για το θέμα μέσω του ίντερνετ (και κάποιων μπλογκ.) Παραδόξως (και για πολλοστή φορά) αυτά τα ερωτήματα τα ήβρα διατυπωμένα και στην ταινία που είδα πρόσφατα στο σινεμά - το Rendition.

Η ταινία καταπιάνεται με το θέμα των συλλήψεων ,από τους Αμερικάνους, υπόπτων για συνεργασία με τρομοκράτες και των βάναυσων βασανιστηρίων που τους υποβάλλουν για να μαρτυρήσουν όσες πληροφορίες έχουν περι τρομοκρατών. Η ταινία μέσα από άρτιες ερμηνείες, ωραίας δομής και υπνωτιστικού ρυθμού καταφέρνει να μας δείξει μια πλεύρα πραγματικών γεγονότων που πολλοί δεν ξερουμέ καν ότι λαμβάνει χώρα ειδικά σήμερα στον 21ο αιώνα (τα βασανιστήρια θυμίζουν Μεσαίωνα).

Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μισό της ταινίας με κοίμισε αφού οι ρυθμοί είναι σχεδόν ληθαργικοί. Αν και η ταινία έχει πολλές σκηνές βαναυσότητας μια άλλη σκηνή με ξύπνησε: αυτή όπου ο χαρακτήρας της Μέριλ Στρίπ (γερουσιαστής νομίζω) που βρίσκεται πίσω από τα βασανιστήρια συζητά με ένα δικηγόρο που θέλει το βασανιζόμενο να επιστρέψει... Ο μεν υποστηρίζει ότι θυσιάζεται μια ζωή για να σωθούν χιλιάδες άλλες ("... Honey, this is nasty business. There are upwards of 7,000 people in central London alive tonight, because of information that we elicited just this way. So maybe you can put your head on your pillow and feel proud for saving one man while 7,000 perish, but I got grandkids in London, so I'm glad I'm doing this job... and you're not...." - δεν ήβρα τήν υπόλοιπη συζήτηση/απάντηση, μόνο αυτό έιχε το imdb) και ο δε ότι ο εναντίον του βασανιζόμενου υπάρχουν ελλειπής στοιχεία και ότι θα έπρεπε να σεβαστούν τα δικαιώματα του και να δικαστεί πριν του υποβληθεί η "ποινή".

Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ την προαναφερθείσα μελέτη μου. Πιο συγκεκριμένα: ότι ο όρος τρομοκράτης χρησιμοποιείται κάπως ασυνείδητα... Εξαρτώμενα από το ποιός γράφει την ιστορία τα μέλη της ΕΟΚΑ χαρακτηρίζονται από τρομοκράτες μέχρι ηρωικοί απελευθερωτές , οι ΗΠΑ από την επιβλητική υπερδύναμη που παίρνει αυτά που της αξίζουν μέχρι την αδικημένη χώρα που δέχεται τα ανελέητα τρομοκρατικά πυρά, οι σημερινοί (Αραβικής/Αφχανικής/ξερώ γω καταγωγής) τρομοκράτες χαρακτηρίζονται από τρομοκράτες μέχρι οι παράτολμοι τιμωροί της αλαζονικής υπερδύναμης. Ποιός έχει δίκαιο? Πώς κρίνονται όλα αυτά?... Έγω μπορώ να θέσω μόνο ένα κριτήριο... Το ανθρώπινο: κάθε άνθρωπος έχει δικαιώματα και πρέπει να τυγχάνουν σεβασμού... Κάπως ρομαντικό και ουτοπικό αλλά είναι κρίμα να αφαιρούνται ανθρώπινες ζωές βάσει κάποιων "στοιχείων" και όχι αποδείξεων και δίκης.

Και πίσω στην ταινία: εμένα με έχει ενθουσιάσει ίσως οι μόνες επικρίσεις που μπορώ να κάνω είναι για τον ρυθμό (αλλά αν το δείτε προετοιμασμένοι και με όρεξη δεν θα σας ενοχλήσουν καθόλου οι ρυθμοί) και το ότι φλερτάρε κάπως με το μελοδραματισμό και στο να κάνει μονόπλευρο κήρυγμα... Κατα την άποψη μου δεν το παρακάνει με αυτά τα μικρο-παραπατήματα και έτσι καταλήγουμε με μια εξαιρετική ταινία....

* * * * 1/2 (subject to be revised after 2nd viewing)...