Spider-man 3

Το είδα επιτέλους και "έκλεισα" την τριλογία. Το consensus μιλούσε για την χειρότερη από τις τρεις. Συμφωνώ εν μέρος αλλά όχι απόλυτα... τη βρίσκω ισάξια με τις 2 προηγούμενες και πιστεύω καταλήγουμε με ίσως μια από τις δυνατότερες 3λογίες για ταινίες βασισμένες σε comic books (σχεδόν καμιά 3η ταινία σε αυτό το υποείδος κρατά την ποιότητα, αξία και υποσχέσεις των 2 πρώτων κεφαλαίων - βλ. Superman, Batman, X-men).

Τί κρατά το SM3, από τις 2 πρώτες ταινίες, και έτσι καταφέρνει να ικανοποιήσει?: η αγάπη και o καλός χειρισμός των συντελεστών - που από την 1η ταινία δεν χειρίστηκαν την ταινία σαν μια παιδιάστικη, καρτουνίστικη υπόθεση αλλά προσθέτουν πολλά στοιχεία μέσα που κάνουν το μύθο/παραμύθι να στέκει - κυριότερο στοιχείο τα πολλά εμβόλιμα στοιχεία για το background και χαρακτήρες των ηρώων.

Η βασική ιστορία είναι χιλιοειπωμένη: όταν η περηφάνεια και η αλαζονεία σε κυριεύει εύκολα "γυρίζεις" στο dark side (βλ. Star wars sixology και στην Παλαιά Διαθήκη η ιστορία για το Διάβολο). Και πάλι τα 3 στοιχεία που ωθούν τον ήρωα στο dark side είναι αυτά που μας δίδαξε ο Yoda: arrogance, rage, vengefulness (λίγο trivia για τους Star Wars-freaks). Αυτό το στοιχείο της ιστορίας είναι ωραία δοσμένο αλλά η ταινία ξευφεύγει παρακάτω καταντώτας too much σε φάσεις.

Η συνύπαρξη 3 κακών κάνει την ταινία υπερβολική και ειδικά η επεξήγηση και χαρακτηρισμός του κάθε κακού - και ειδικότερα στην αρχή που "πηδούμε" από προιστορία κακού σε προιστορία κακού καταντά κουραστική.... Ίσως και το μόνο στοιχείο, μαζί με την μεγαλούτσικη διάρκεια κάνουν την ταινία να "σκοράρει" οριακά πιο χάμηλα από τις 2 προγενέστερες.

Συμπερασματικά, θα'λεγα ότι η ταινία πρέπει να απογοήτευσε γενικότερα (κριτικούς αλλά και θεατές) λόγω και σύγκρισης του αμέσως προηγούμενου - θεωρούμενο κλασικό ήδη - SM2... Το SM2 - υπερβολικά κατ'εμέ - θεωρείται από τα λίγα sequels που ξεπερνάνε το original τους και μια all-around καλή ταινία... Το μόνο που της καταλογίζω στα συν από την 1η είναι ότι ο Raimi πλεον καταφέρνει να εμβολιάζει το δικό του στυλ μεσά (βλ. τη σκηνή με τα πλοκάμια του Dr.Oc που θυμίζει horror movie - το στυλ ειδικότητας του Raimi) και να "παίξει" πιο εύκολα με τους χαρακτήρες από ότι στο 1ο το οποίο το βάρυνε το υποχρεωτικό introductory με τους ήρωες. Όπως και να'χει, και όπως προανάφερα, ίσως να μιλάμε για την καλύτερη και σταθερότερη σε όλα τα κεφάλαια της, τριλογία comic book movie.

SM1 * * * *
SM2 * * * *
SM3 * * * 1/2

Μουσική

Ξανα-ανάφερα ότι η μουσική (ελλ. και ξένη) και ο κινηματογρέαφος πρέπει να περνούν μια από τις καλύτερες τους περιόδους (τουλάχιστον για αυτή τη δεκαετία). Το πιστεύω αυτό γιατί υπάρχει ποικιλία (και ας μιλήσουμε για μουσική for a change)- δηλ. διάφορα είδη υπάρχουν και επιλογή...

Τα 80ς έφεραν το pop idol στο προσκήνιο λόγω των video clips: οι τραγουδιστές έπρεπε να ήταν όμορφοι, να χορεύουν καλά και τα v-clips τους να είναι καινοτόμα - η φωνή πλέον σε 2η μοίρα (έτσι περίπου γεννήθηκε η pop όπως την εννοούμε σήμερα). Τα 90ς κινήθηκαν περίπου με τα ίδια μοτίβα - και τα είδη που επικράτησαν ήταν η χορευτική μουσική και οι (παραδόξως) "vocal-emphasis artists" όπως Dion, Carrey, Houston... Στην αρχή των 00ς είχαμε boom του black-culture (βλ. hip-hop, rap, r&b). Τωρά που οδεύουμαι προς το τέλος της δεκαετίας βλέπουμε να συνυπάρχουν πολλά είδη μαζί χωρίς να επικρατεί κάποιο, και βλέπουμε καλές δουλειές σε όλα τα είδη - από pop, hip-hop, rock κ.ά... Αυτά όλα βέβαια ισχύουν στην ξένη μουσική - η ελλήνικη δεν έπρεπε καν ονομάζεται μουσική...

Η ελληνική μουσική αν και νόμιζα ότι "πάει καλά" αντιθέτως υπάρχει μεγάλη έλλειψη έμπνευσης, φρεσκάδας και γενικότερα έλλειψη της καλλιτεχνικής ιδιότητας. Στην Ελλάδα δε βλέπουμε μουσικούς που έχουν και φωνητικό ταλέντο ή φωνές που έχουν συνθετικό ταλέντο να προσπαθούν να βγάλουν τραγούδια που τους εκφράζουν ή που θα ψυχαγωγήσουν κόσμο.. Βλέπουμε μετριότατες φωνές χωρίς να έχει η καθεμιά κάποια ευδιάκριτη ταυτότητα (πόσες φορές συγχύσατε ραδιοφωνικά τη φωνή της Κοκκίνου με της Βανδής ή της Βανδής με της Βίσση) που έχουν κάποιες διασυνδέσεις στη βιομηχανία της μουσικής οι οποίες τους πασάρουν κάποια τραγούδια-φόρμουλες: τραγούδια που έκαμαν επιτυχία στο εξωτερικό αλλά τώρα πλέον με ελλ.στίχο και (ίσως αλλαγμένες λίγες νότες) και υπογραμένα από "τραγοδοποιούς-brands" (βλ. Φοίβο, Καρβέλα κλπ) και χωρίς καθόλου credit στο αυθεντικό κομμάτι ακι δημιουργό.

Επίκαιρα παραδείγματα: τα τελευταία σουξέ της Βανδής (μουσική-&στίχοι:Φοίβος - ναι σιγά!) και του Κοριαλά όπως και η επιτυχία της Βίσσης από το τελευταίο της αλμπουμ, "Λόγια και σιωπές"... Και τα τρια τραγούδια άμεσα κλεμμένα από τους Coldplay...Γιατί? Δεν υπάρχει έμπνευση για κάτι νέο και φρέσκο - ή μήπως η Ελλάδα δεν έχει αρκετή μουσική παράδοση ή μήπως δεν υπάρχει ταλέντο?

Η εμπορικοποίηση της ελλ.μουσικής δε θα πρέπει να καταλογίζεται στην Αμερικάνικη μουσική σαν μουσική και την ισχυριζόμενη έλλειψη ποιότητας της αλλά στην ξενομανία και χρησιμοποίηση της μουσικής σαν μέσο πλουτισμού που υπάρχει στην Ελλάδα. Ρίξτε μια ματιά στα σύγχρονα ξένα συγκροτήματα και τραγουδιστές - σχεδόν όλοι middle-class ή φτωχοί που έπιασαν μουσικό όργανο στα χέρια τους για εκφραστούν και να προσπαθήσουν να μοίασουν στα μουσικά πρότυπα τους. Οι σύγχρονοι Ελλ. τραγουδιστές είναι οι πλείστοι άτομα που δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο επικερδές και κατέληξαν στη μουσική σαν δουλειά και όχι σαν έκφραση.

Αυτό διαφαίνεται στο ότι σχεδόν σε όλα τα είδη μουσικής στο εξωτερικό οι τραγουδιστές είναι και συν-δημιουργοί των κομματιών τους (μέχρι και η Aguilera) ενώ στην Ελλάδα οι τραγουδιστές είναι απλά εργάτες που "διεκπεραιώνουν" κομμάτια άλλων.

Βέβαια μιμητισμός υπάρχει και στην ξένη μουσική αλλά σε πιο υγειή επίπεδα... η κάθε τέχνη εξάλλου πρέπει να μαθαίνει από παλιούς "μάστορες" της αλλά να κτίζει η νέα γενιά πάνω στα "μαθήματα" των παλαιότερων και να προσθέτουν κάτι από τη δική τους ταυτότητα και χαρακτηριστικά της εποχής - όπως και γίνεται. Επίσης, η κλέψια και ο μιμητισμός από την Αμερ. μουσική δείχνει ότι για να επηρεάζει σε τόσο βαθμό όλη την υφήλιο πρέπει να έχει κάποια ποιότητα ή τουλάχιστον δύναμη να κινεί και να ελέγχει τα διεθνή μουσικά ακούσματα.

Πλήρης ξεπεσμός στην Ελλ. μουσική αφού όλοι μιμούνται ακόμα και οι λεγόμενοι "έντεχνοι" αλλά αυτοί τουλάχιστον αναγνωρίζουν τον αρχικό ξένο δημιουργό - συνθέτη... Λίγες εξαιρέσεις υπάρχουν, όπως τον Χ''Γιάννη που είναι συνθέτης, παραγωγός, ενορχηστρωτής και ερμηνεύτης των τραγουδιών του. Είναι φανερός ο επηρεασμός του από την ξένη μουσική, ναι μεν, αλλά ποτέ δεν γίνεται ξεδιάντραπος μιμητισμός και κλεψιά.

Ας ελπίσουμε ότι θα δούμε καλύτερες μέρες στη Ελλ.μουσική που με τόση προιστορία και παράδοση στο έιδος δεν θα έπρεπε να πέσει ποτέ σε αυτά τα επίπεδα.