Little Miss Sunshine

Ύστερα από 3-4 μπλογκ "γεμωσhιά" - λόγω εξετάσεων και έλλειψης υλικού - επιστρέφω με το review της ταινίας του τίτλου. Το περίεργο είναι ότι το Μάη και τον Ιούνη περίμενα να έχω πολύ υλικό για να γράψω λόγω του ότι περίμενα να δω τα μπλογκπάστερ Spider-man 3, Pirates 3 και το Shrek 3 (το τελευταίο στην Κύπρο θα έρθει το Σεμπτέβρη νομίζω) αλλά παραδόξως ακόμα να τα δω... Και ο λόγος είναι ότι η παρεά μου κι γω μπήκαμε στο καλοκαιρινό mode: μπυραρία, πισίνα, ποτό κλπ κλπ (παραλία μάλλον το Σαββατοκυρίακο που έρχετε) και έτσι καθόλου σινεμά - μόνο στο dvd ότι δω...

Το τελευταίο 12μηνο συνεχίζει να με αφήνει έκπληκτο και να μου επιβεβαιώνει ότι περνούμε (ή περάσαμε) μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές χρονιές της δεκαετίας! To Little Miss Sunshine (LMS) μου θύμισε το Sideways προ 2ετίας... Και οι δυο είναι οι indie ταινιούλες εκπλήξεις της χρονίας που από το πουθενά βρέθηκαν να διεκδικούν 5-6 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και αυτό της Καλύτερης ταινίας... Και οι 2 ταινίες απο * * * * 1/2

Το LMS είναι η ιστορία μιας μικρής (7-8 χρονών) που θέλει να λάβει μέρος σε κάποια καλλιστέια και το ταξίδι της δυσλειτουργικής της οικογένειας (ο αδερφός που δεν μιλά από "διαμαρτυρία", ο πατέρας διψασμένος να πετύχει χωρίς όμως να τα καταφέρνει, ο πορνόγερος-ναρκομανής παππούς, ο ομοφυλόφιλος με τάσεις αυτοκτονίας θείος και η μάμα που είναι το μόνο κάπως φυσιολογικό άτομο στην οικογένεια) για να φτάσουν στα καλλιστεία και μαζί να περάσουν ένα ταξίδι αυτογνωσίας και να φτάσουν στην "λύτρωση" στο τέλος...

Μπορεί να ακούγεται - τουλάχιστον κατα βάση - μια απ'τα ίδια: ένα δράμα που ξέρουμε ότι η ουσία δε βρίσκεται στο ίδιο το ταξίδι αλλά στο ψυχολογικό - εσωτερικό ταξίδι του κάθε χαρακτήρα (γι'αυτό και θυμίζει το Sideways)... Και βέβαια το τέλος όσον αφορά το εσωτερικό ταξίδι είναι προβλεπτό αλλά η μαγεία της ταινίας κρύβεται στο πώς χειρίζεται το υλικό που παραδίδει στο θεατή...

Το σενάριο είναι πολύ καλά δομημένο με τις σκηνές-κλειδί εκεί που πρέπει : το pep-talk του παππού στην εγγονή που καταλήγει στο "...A real loser is someone who's so afraid of not winning he doesn't even try...." και στη συζήτηση αδερφού-θείου που καταλήγει στο: "...You know what? Fuck beauty contests. Life is one fucking beauty contest after another. School, then college, then work... Fuck that. And fuck the Air Force Academy. If I want to fly, I'll find a way to fly. You do what you love, and fuck the rest...." - οι χαρακτήρες είναι πολύ συμπαθής και με λίγο χιούμορ για αλατοπίπερο η ταινία είναι δύσκολο να μην αρέσει...

Τα πιο "τεχνικά" στοιχεία είναι άψογα: οι ερμηνείες από όλους (ειδικά τον 40-year-old-virgin-Steve-Carell - που είναι ο γκέυ-suicidal) που "ανεβάζουν" πολύ την ταινία, όμορφη φωτογραφία και σκηνοθεσία και φοβερό σενάριο (εξαλλού πήρε και Όσκαρ)...

Ταινία που δεν έχει συγκεκριμένο target group - συστίνεται ανεπιφύλακτα... Τώρα αναμένω να έβρω και μια ταινία-πατάτα για την θάψω - όλο προτείνω αριστουργήματα, τι σόι reviewer είμαι αν δεν θάψω καμιά ταινία...