Άρχισα να έχω πολλές εμπνεύσεις για μπλογκς τελευταία... Θα έγραφα για το πόσο άρχισε να χαλά το Παρα Πέντε ή από την άλλη σκεφτόμουν να αρχίσω μια "σειρά απο μπλογκς" με γενικό θέμα τις αναμετρήσεις ταινιών - ξέρετε εσείς: όλες θα είχαν στο τίτλο "...vs..." και οι συγκρινόμενες ταινίες θα είχαν πάντα κάποια σχέση (είτε στην θεματολογία είτε σε οτιδήποτε άλλο) όπως έκανα και πιο παλιά.
Αλλά θα κάμω μια λοξοδρόμηση (ευτυχώς ή δυστυχώς) σε πιο σοβαρά (... ας πούμε...) θέματα. Θα γράψω για μουσική!!! (όι - αστειέυκω)
Ύστερα από αυτό το message board στο imdb (ναι - ναι, είμαι αθκιασερός τζαι κάθομαι τζαι θκιαβάζω τα... χμ, - κάποτε) κατάλαβα ότι υπάρχουν και πιο ανιστόριτοι λαοί από εμάς... Φοβερά πράγματα γράφονται σε αυτό το thread: "Greeks aren't white / Well, they arent americans thats for sure... / greek isnt european" και πολλά πολλά άλλα... Μετά ακολουθούν και αναλύσεις για το τι ράτσα είναι η Ελληνική και τι χρώμα έχουμε κλπ... Θα γελάσετε πάντως διαβάζοντας πολλά από αυτά, θα πονοκεφαλιάσετε με άλλα και θα θέλετε να κλαίτε με άλλα...
Ύστερα και από μια συζήτηση που είχα με τον αδερφό μου (που είναι ακόμα μαθητής) και μετά από το πιο πάνω τερατούργημα στο imdb κατάλαβα (για πολλοστή φορά) το πόσο φτωχή δουλειά κάνει το εκπαιδευτικό μας σύστημα στο να μας μάθει Ιστορία...
Το ξέρω ότι η εκπαίδευση (και σε μεγάλο βαθμό η Ιστορία) είναι ένα εργαλείο ελέγχου του κράτους στο να "ελέγχει" τον κόσμο της (το πώς σκέφτεται, τί επαγγελματικό προσανατολισμό να πάρει, την αντίληψη για τους προγόνους του, την αντίληψη για άλλους λαούς και κράτη... κλπ) - αλλά και με αυτό το γνώμονα η ύλη του μαθήματος της Ιστορίας είναι φτωχότατη... Παραδείγματα πολλά: Ιστορία της Κύπρου (ΙΚ) σχεδόν δεν κάνουμε - μέσα σε ένα σχολικό έτος ανοίγουμε το βιβλίο της ΙΚ μια ή δύο φορές... Το ίδιο το βιβλίο (σε όλες τις χρονιές) είναι πιο λεπτό και από το TVmania... ΙΚ για τον 20ό αιώνα δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ... Μόνο κοντά στην 1η Απριλίου όταν εκάμναμε γιορτούλα και πάλι δεν λέμε τίποτε - μόνο τα παραμυθάκια των αυτοθυσιών των ηρωών μας... Θα ήταν υπερβολικό να αφιερώναν μια ολόκληρη χρονιά (π.χ. 2η Λυκείου) για την ΙΚ και η μισή να ήταν για τον 20ό αιώνα?! Και ακόμα μια χρονιά (π.χ. 3η Γυμνασίου) για παγκόσμια ιστορία (π.χ. για τον κόσμο πέρα από τη Μεσόγειο - που ασχολούμαστε πάρα παρά πολύ λίγο).
Είχαμε και εκείνα τα "διάσημα" προβλήματα με το βιβλίο της ΙΚ της 6ης δημοτικού... Που μας δίνει και την απάντηση στα ερωτήματα μας: δεν ξέρουμε να γράψουμε ένα βιβλίο της προκοπής πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε ένα καλό πρόγραμμα και αξιόλογο syllabus για τα 12 χρόνια που μαθαίνουμε τα "μωρά" ιστορία, ας τους κάμνουμε συνέχεια τα ίδια πράγματα να τα εμπεδώσουν τζιόλας τζαι σύκκιμε...
(θα επανέλθω κινηματογραφικά ή μουσικά ή κάπως πιο ανάλαφρα - σύντομα)
Monday, March 5, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Contact Al at
2 comments:
AL, το πιο πιθανόν να γνωρίζω το ένα χιλιοστό των πραγματικών γεγονότων που συνέβησαν στην Κύπρο την περίοδο 55-59. Αυτό που μπορώ να κρίνω όμως από αυτά τα λίγα που ξέρω και με κάθε επιφύλαξη είναι ότι η αυτοθυσία των απλών Κυπρίων δεν ήταν ποτέ παραμυθάκι. Οι σκοπιμότητες και τα κίνητρα αυτών που υποκινούσαν την όποια επανάσταση δεν καταργούν τις θυσίες που έκανε ο απλός ο κόσμος για κάποια ιδανικά. Όταν ένας 18χρονος γράφει "Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά κι εσένα, μ' ένα έρωτα μεγάλο αληθινό.. τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμένα, τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό", εμένα με αφοπλίζει από επιχειρήματα. Η ζωή είναι μια πλάνη από μόνη της, αλλά όλοι αυτοί που ανακαλύπτουν κάποια αλήθεια, κάποια ιδανικά σε αυτή τη πλάνη και είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για αυτά, γιατί πραγματικά πίστευαν ότι πολεμούσαν για την ελευθερία, για το δικαίωμά τους ως Έλληνες να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της Ελλάδας, που θεωρούσαν πατρίδα τους, δεν τους αξίζει να τους υποβαθμίζουμε σε ήρωες παραμυθιών. Αν νιώθουμε λιγότερο Έλληνες (γιατί σιγά-σιγά αυτό έγινε) και η αλήθεια στα μάτια μας είναι διαφορετική ίσως θα έπρεπε να μπούμε στη θέση αυτών των νέων ανθρώπων, που ήταν έξω από τις οποιεσδήποτε σκοπιμότητες και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της ψυχικής τους δύναμης.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι θα έπρεπε να κάνουμε περισσότερη ιστορία (και να προσθέσω ότι πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος διδασκαλίας γιατί απ' ό,τι θυμάμαι ήταν ένα από τα πιο βαρετά μαθήματα).
Απολογούμε για το πολύ blah blah...
g.
Δεν αντιλέγω g. - η λέξη "παραμυθάκι" ήταν παραπάνω χάρη λόγου και για να τονίσω το point μου παραπάνω: ότι η διδακτική της Ιστορίας στα σχολεία έχει πολλά προβλήματα.
Και ούτε λιγότερο Έλληνας νιώθω επειδή δεν είμαι Ελλαδίτης - και Ελληνικά μιλώ και όλα τα άλλα σχετικά... αλλά από τη στιγμή που η Κύπρος έχει από μόνη της πλούσια Ιστορία και είναι πλέον ξεχωριστή κρατική οντότητα - σε κάποια φάση της σχολικής μας ζωής πρέπει να δίνεται κάποια έμφαση στην Κύπρο (δεν μιλώ για όλες τις χρονιές - αλλά έστω για μία).....
Post a Comment