Διαχρονική part 2: σχήμα Σαββάτου - Γνωστοί Άγνωστοι

Οι ροκάδες της Λευκωσίας θα θυμούνται πολλά πρόσωπα από αυτό το σχήμα. Ο άπαικτος ντράμερ Chris Ioannides και ο μπασίστας (name?) ήταν μέλη σχεδόν σε όλα τα σχήματα ξένης ροκ μουσικής στην Λευκωσία την τελευταία δεκαετία. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι Γνωστοι Άγνωστοι (ΓΑ) είναι πλέον οι διάδοχοι εκείνων των σχημάτων που τόσα χρόνια πάλευαν να φανούν, σχεδόν πάντα με μπροστάρη τον Τζίμη Μαυρομάτη. Από το 1990 όπως φαίνεται στο vid, με ένα χοντρότερο Τζίμη και τον Chris στις αρχές της εφηβείας του - τότε ήταν στο Μετροπόλ (θυμάμαι να είδα 2-3 ταινίες εκεί στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, τωρά είναι το parking απέναντι από το Zena) αλλά θυμάμαι καθαρά το Τζίμη και στο Τρένο, στην Αυλαία ακόμα και στο Εναλλάξ.



Η διαφορά , όμως, βρίσκεται στο ότι παλαιότερα, τα ξένα ροκ σχήματα ήταν πάντα παραγκωνισμένα σε καθημερινές και δυσκολεύονταν να γεμίσουν μαγαζί ή έβγαινε ο Τζίμη και έλεγε λίγες ξένες ροκιές σε άλλα έντεχνα σχήματα , ένω τώρα οι ΓΑ είναι το main house band της Διαχρονικής - το Σαββατιάτικο σχήμα.

Πρίν 3 χρόνια (πριν εξαφανιστεί) ο Τζίμης (πάλι) με το σχήμα του έπαιζαν στην Αυλαία κάθε Πέμπτη. Ήταν εκεί που μας σύστησε (ή τουλάχιστον εγώ πρωτοείδα) τον Αντρέα Καπάταη και (τότε μόνο για 2-3 τραγούδια) το Φρανσουά. Με τους προαναφερόμενους ντράμερ και μπασίστα, ο Καπάταης με τους 2 κιθαρίστες (Γιώργο Σόλωνος και τον Αμερικάνο (?)) από το δικό του συγκρότημα Sulphur, σχημάτισαν τους ΓΑ μαζί και με το Χρίστο Θεοδώρου (ιδοκτήτη Διαχρ και Cafe city) να λέει μερικά ελληνικά - ευτυχώς ροκιές και όχι εντεχνίλες.

Ο εξαιρετίκος frontman Καπάταης έδινε πολλή ενέργεια στο σχήμα, με φοβερή φωνή να επιχειρεί δύσκολα τραγούδια από τραγουδιστές θρύλους που κανονικά θα ήταν ιεροσυλία κάποιος να άγγιζε αυτά τα τραγούδια (Guns, queen, Linkin Park etc) - αυτός τα καταφέρνει και με το παραπάνω. Τωρά όμως γυρεύει την τύχη του στην Αθήνα (όπου η πρώτη του προσπάθεια στο X-factor ήταν αποτυχημένη λόγω των "κακών αυτιών" της Καγκάκης - αλλά σίγουρα θα πετύχει στο μέλλον), και αντικαταστήθηκε από τον σίγουρα ισάξιο Φρανσουά.

Το όλο σχήμα είναι υπερβολικά ταλαντούχο, από τους εκπληκτικούς κιθαρίστες (οι οποίοι λένε και 2-3 τραγούδια) και ο Chris είναι o Chris.....

Πρόγραμμα σχεδόν τέλειο. Ωράια δομημένο, ισορροπημένο με λίγα ελληνικά κομμάτια που λέει ο (human-subwoofer) Χ.Θεοδώρου και ελάχιστες μπαλάντες - αναγκαίες για να χαλαρώνει και λίγο ο θεατής από τους κατά τα άλλα ανεβάσμενους hard-rocking ρυθμούς. Το ωραίο ότι δεν είναι προσκολλήμενοι στα κλασικά παλιά αλλά λένε και λίγα πιο μοντέρνα....

Τα highlights πολλά, ένα από αυτά είναι ότι τους αρέσει να κάνουν και πειραματισμούς, π.χ. τελευταία κάνουν cover το Frozen της Madonna σε ροκιά. Άλλο ωραίο οι μικρο-αλλαγές στις επιλογές των τραγουδιών για να μην καταντούν μονότονοι. Κάθε φορά που θα πας εκεί 2-3 τραγούδια δεν θα τα εχεις ξανακούσει από αυτούς.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι άρχισαν να παίζουν πριν ένα 6-μηνο, και αρχικά φαίνονταν ότι θα τους ακολουθήσει η κατάρα παλαιότερων σχημάτων που έπαιζαν ξένα: ποτέ δεν γέμιζαν τη Διαχρονική και όλα έδειχναν ότι θα το σταματούσαν μετά από 2-3 μήνες ή θα άλλασαν τόπο. Και όμως, κάθε Σάββατο η διαχρονική είναι ασφικτά γεμάτη πλεον, με κόσμο που είναι έτοιμος να ροκάρει και να περάσει καλά.

Επιτέλους, οι ροκάδες της Λευκωσίας έχουν και το Σάββατο να παν κάπουν.

Διαχρονική Part 1

Μουσικές σκηνές στην Λευκωσία! Ναι, μετά από μεγάλη διακοπή από το blog, και σχεδόν αποφασισμένος να το εγκαταλείψω παντελώς, είπα να επανέλθω με το ίδιο ύφος όπως πριν . Απλά από μπαράκια θα γράψω για μουσικές σκηνές. (κάποτε θα επανέλθω και σινεματικά). Βασικά με ενδιαφέρει μια μόνο μουσική σκηνή (αυτή του τίτλου) και ειδικότερα μόνο το Σαββατιάτικο του σχήμα. Αλλά σαν εισαγωγή, θα κάνω ένα σύντομο σχόλιο σε 2-3 άλλα που έχω επισκεφτεί.


Αυλαία

Η διασημότερη μουσική σκηνή της Λευκωσίας, που κατάφερε να διασκεδάσει και να ψυχαγωγήσει τόσους και να κουράσει και να εκνευρίσει τους υπερδιπλάσιους. Μονοτονία, επανάληψη και έλλειψη πειραματισμού είναι επίθετα που δεν κολλάνε στη μουσική. Τα ίδια και ίδια - τα ίδια και τα ίδια!! Μανία με την προσκόληση στην "κοψοφλέβικη εντεχνίλα" (δικός μου όρος). Θα πούνε όλα τα τραγούδια που "πρέπει" να πούνε, που είναι πλέον τα κλασικά χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας και πάθους. Το ακόμα πιο ενοχλητικό είναι ο άκρατος μιμητισμός των τραγουδιστών στις πρωτότυπες εκτελέσεις, και από πάνω ο Μακρής να αρνείται να τραγουδήσει και να απαγγέλει τα πάντα. Η πιο ενοχλητική στιγμή - η απόπειρα του να πει το Sweet Dreams (ξέρεις, για να σπάσει δήθεν η προαναφερόμενη "εντεχνίλα").

Καιρός να κάνουν ριζικές αλλάγες. Έχει πάρα πολύ καιρό να επισκεφτώ την Αυλαία, γι'αυτό διορθώστε με, αν κατάλαβαν το λάθος τους και έκαναν διορθώσεις. Το μόνο αξιοσημείωτο που τους καταχωρώ είναι παρότι τα παραπάνω αρνητικά αρχίσαν σιγά-σιγά να τα συνηδητοποιέι όλο και περισσότερος κόσμος, παρόλα αυτά παραμένει η Αυλαία, σταθερή αξία στο night-life της Λευκωσίας.




Αν και θα λεπτομερειολογούσα περισσότερο και με κι' άλλα σχήματα και σκηνές, (βλ. 40+, Pop-rock σχήμα στο Red... κ.ά) , θα τα παρακάμψω μιας έχει πολύ καιρό να τα δω και πιθανόν να έχουν κάνει αλλαγές και στα σχήματα και στις τοποθεσίες τους κλπ. Αλλά πριν πάω στο κύριο θέμα, θα αναφέρω ακόμα ένα μουσικό σχήμα, αυτό του Εναλλάξ.




Εναλλάξ

Ήμουν ερωτευμένος με αυτό το σχήμα! Φοβερός frontman/τραγουδιστής (μου διαφεύγει το όνομα του - ενδο-παρεϊστικα τον φωνάζουμε chief... θα καταλάβετε όταν τον δείτε), πολύ καλός κιθαρίστας με τάση στους πειραματισμούς (μεγάλο συν) και γενικά μια μπάντα που αγαπά τη μουσική και σου έδινε την εντύπωση ότι είχε σαν πρώτιστο σκοπό να ξεσηκώσει και να διασκεδάσει τον κόσμο... Μεγάλο συν ήταν οι μουσικές επιλογές της. Είτε ελληνικά είτε ξένα/αγγλικά (περισσότερο ελληνικά) ήταν ως επι τω πλείστω ροκιές. Μπορεί να άρχιζε με λίγη εντεχνίλα αλλά σιγα-σιγα οι ρυθμοί αυξάνονταν και "ροκ-ευε" (έστω και ελληνιστί) πολύ η νύχτα.

Και ναι η προηγούμενη παράγραφος είναι γραμμένη στον παρελθοντικό χρόνο επείδη η τελευταία μου επίσκεψη εκεί με άφησε απογοητευμένο. Τους τράβησε εκείνη η...... άτιμη η εντεχνίλα, και μάλιστα αρκετά jazz-οποιημένη... Πλέον κάνει μόνο για χαλαρωτικές εξόδους. Και μην με παρεξηγήσετε ένα σχήμα δεν πρέπει να παίζει ροκ για να είναι καλό. Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά ανοικτόμυαλο - τουλάχιστον μουσικά -, θα μπορούσα να ονόμαζα ένα σχήμα φοβερό αν επάιζε μόνο έντεχνα ή μόνο pop ή ακόμη και μόνο λαικά. Απλά έχει μείνει μια νοοτροπία που συνδυάζει τις λέξεις μουσική σκηνή με τις λέξεις έντεχνη μουσική. Νοοτροπία λανθασμένη που με εκνευρίζει όσο με εκνευρίζει και ο όρος "έντεχνη μουσική"! Εν-τέχνη... ναι, ναι άλλα μουσικά είδη δεν παράγουν τέχνη... Σιγά, κατα την άποψη μου, την τελευταία 5ετία (τουλάχιστον, για να μην πω πάντοτε) η pop-ξένη μουσική παράγει περισσότερο καλλιτεχνισμό, ταλέντο κλπ σε σχέση με τη "Ελληνική (χμμμ...) έντεχνη μουσική".




Διαχρονική (σχήμα Παρασκεύης - Drifters)

Και να ένα σχήμα που τολμά να κάνει κάτι νέο και διαφορετικό. Disco-funk-rock. 3 είδη άμεσα αλληλένδετα μέσα στη μουσική ιστορία του περασμένου αιώνα, όπου disco/funk σημαίνει καθαρά 70s ενώ rock σημαίνει μια ιστορία 50 και πλέον χρόνων (οι Drifters διαλέγουν από τα τελευταία 30). Αλλά εδώ είναι που κάτι κάνουν λάθος και κάνουν κακή δόμηση του playlist τους αλλάζοντας ρυθμούς και διαθέσεις πολύ απότομα - κόβοντας τα πόδια του θεατή. Ακόμη βάζουν και λίγες έντεχνες μπαλάντες - όχι άσχημες επιλογές - , αλλά κατι δεν πάει καλά όταν ακούς συνεχόμενα τον Προσκυνητή του Αλκίνοου και αμέσως μετά το Why did you do it?...

Με λίγες μικρό-διορθώσεις το σχήμα αυτό μπορεί να απογειώσει τις Παρασκεύες σας. Πολύ ταλέντο υπάρχει- σχήμα πολλά υποσχόμενο...

Και τωρά στο κύριο θέμα - Διαχρονική (σχήμα Σαββάτου - Γνωστοί Άγνωστοι)... στο επόμενο blog...

Love for Hustle

Ξαναμίλησα για το Hustle, αλλά είπα αναλύσω ακομά λίγο ένα τόπο που είναι πραγματικά αξιόλογος. Το H βρίσκεται στη νέα "ακμάζουσα" περιοχή στα φώτα Γαβριηλίδη, όπου πλέον βρίσκεις ότι θέλεις για νυχτερίνη έξοδο: από American-style καφέ (Starbuck's, Costa coffee, Gloria's jean), chill-out καφέ (Playce) trendy bar/clubs (brewery, aperitivo), alternative bars (new division, scaraveos) και club (Sfinakia), εστιατόρια (Steak co, zen fusion - και φαί προσφέρει και το brewery, όπως και το hustle).

Το H σαν ύφος θα μπορούσε να συγκαταλέγεται στα trendy bars, μιας και από τότε που άνοιξε τα μπροστινά του τραπέζια-"βιτρίνα" σφίζουν από το λεγόμενο "καλό" κόσμο, που ντύνεται στην τρίχα και ηλιακά κινείται από 25 χρονών μέχρι και 40 χρονών. Αλλά η αλήθεια είναι ότι στην ουσία δεν στοχεύει σε αυτή την πελατεία σαν αυτοσκοπό, μιας και μέσα βρίσκεις διάφορων "είδων" ανθρώπων, με διάφορα γούστα και άποψη.

Τα "είδη" των ανθρώπων που θα έβρεις στην Λευκωσία είναι βασικά 2: οι χαλαροί τύποι που το ζητούμενο τους είναι η ποιοτική μουσική και καλή παρέα για έξοδο, χωρίς bouncers, αρχοντοχωριατισμούς και ανάγκη να φανούν και να δειχτούν και οι προαναφερόμενοι trendy που θέλουν μια Α ποιότητα δήθεν-καλού-κόσμου να κατακλίζει το μαγαζί που θα επισκεφτούν, πανάκριβα ποτά, ρούχα-μάρκες και διάθεση περισσότερο να σταθούν σε μια γωνιά με ένα ποτό στο χέρι χωρίς να κάνουν απότομες κινήσεις για να μην χαλάσουν το make-up ή την πανάκριβη κόμωση τους... (ξέρω γίνομαι λίγο υπερβολικός) Το H πέτυχε να κάνει ακριβώς αυτό που εγώ πίστευα ήταν ακατόρθωτο, δηλ. να ελκύσει και τις δυο κατηγορίες ανθρώπων με τον πιο αξιοθαύμαστο τρόπο...

Στην ουσία το πετυγχαίνει αυτό με το να προσφέρει πολλά και διαφορετικά πράγματα κάτω από μια στέγη... Από φαγητό, chill-out απογευματινό τόπο για καφέ ή/και επιδόρπιο, τόπο χαλάρωσης περνώντας την ώρα παίζοντας μπιλιάρδο, καθαρόαιμο μπαράκι για μπύρα και ποτό πάνω στο μπαρ, live μουσική (κάποιες νύκτες) κ.ά. Ένα από πιο καλά του στοιχεία είναι η επιλογή της μουσικής του, που σε καμία περίπτωση δεν διαμορφώνεται από mainstream ακούσματα, ραδιοφωνικές επιτυχίες και σουξεδάκια αλλά από ενά ευρύ χρονολογικό φάσμα από το rock n roll era (δηλ. 2ο μισό του 20ου αιώνα) από oldies, blues, νύχτα με live jazz, rock (και hard rock) βραδιές και ελάχιστες επιλογές-διαμαντάκια από τραγούδια(μόνο ξένα) - σύγχρονες επιτυχίες.

Αρχικά ελκούσε περισσότερο trendy κόσμο, μιας και η περιοχή και τα τριγύρω στέκια φέρνουν αλεργία - ας το πούμε - στην άλλη προαναφερθείσα κατηγορία (τους "χαλαρούς"), με την πάροδο του χρόνου όμως κέρδισε και κόσμο που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα κόντευε τη περιοχή... Τον χαλαρό κόσμο με τη μαύρη φανέλα ροκ συγκροτήματος, με τη βερμούδα και τα σαντάλια... Έτσι ίσως μιλούμε για τον πλεον ακομπλεξάριστο τόπο στην Λευκωσία, χωρίς δήθεν που όλοι περνούν καλά ανεξαρτήτως τι αναζητούν για τη νυχτερινή τους έξοδο.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι βλέπεις κόσμο καλοντυμένο για club να ακούει Metallica και System of a down, και άλλους με μαύρη φανέλα Led Zeppelin να ακούουν Duffy και Lily Allen. Μάλιστα τελευταία διακρίνονται τύποι με ρούχα-συνδυασμός και από τα δυο στρατόπεδα, δηλ. φανέλα Rolling stones όπου το logo (η κρέμαμενη γλώσσα από δυο κατακοκκίνα να χείλη) να σχηματίζεται με διαμαντάκια, ηλεκτρικές κιθάρες πανώ σε πολύχρωμες φανέλες και όχι πάνω σε μαύρο φόντο όπως τις είχαμε συνηθίσει... Το H δημιούργησε υβρίδιο - τους trendorock!

Γενικότερα, σαν τόπος χαρακτηρίζεται από τη μεγάλη αγάπη των ιδιοκτητών για τη μουσική. Οι τοίχοι είναι κατακλύσμενοι με τοιχογραφιές-σκετς μεγάλων μορφών της μουσικής, τα μενού σε μορφή φυλλάδας/εφημερίδας έχουν μικρά αποσπάσματα-trivia για τη μουσική ενημερόντωντας τον κόσμο για επερχόμενες συναυλίες-events για μουσικές ορολογίες όπως hip-hop και motown κλπ...

Θα ήθελα πολύ να γνώρισω τον άνθρωπο που είχε την ιδέα για το όλο κόνσεπτ και να του πω μπράβο... Τα μόνα μικρά μείον ότι το φαγητό δεν είναι πάντα και της καλύτερης ποιότητας (τα ψωμάκια των σάντουιτς και των μπεργκερ κάποτε είναι τουλάχιστον 2-3 ημερών), και τα τραπέζια και οι στέκες του μπιλιάρδου θα μπορούσαν να τυγχάνουν πιο συχνής συντήρησης... But you gotta love hustle....

Superman

Πριν λίγους μήνες το Empire έκανε μια λίστα (από αυτές που τους αρέσουν πολύ να κάνουν) με τους καλύτερους comic-book χαρακτήρες. Η λίστα περιελάμβανε ένα ευρύ φάσμα από "καλούς" και "κακούς" (Τζόκερ κλπ) από τους πιο ξακουστούς μέχρι και λιγότερο γνωστούς από τα λεγόμενα graphic novels - από αυτά που ξέρουν μόνο τα Αμερικάνικα geek.

Στη πρώτη θέση βρέθηκε - δικαίως - ο Superman. Ο Superman απόκτησε πλέον μια φήμη όπως του Michael Jordan για το μπάσκετ προ-δεκαετίας... Δηλ. τον εκτιμούν παραπάνω είτε αυτοί που ασχολούνται πάρα πολύ με το θέμα είτε αυτοί που δεν ασχολούνται καθόλου ή πολύ λίγο. Εξάλλου ο κάθε άσχετος αν θα πρέπει να ονομάσει ένα μόνο χαρακτήρα κομικς ή ένα μόνο μπασκεμπολίστα αυτοί θα είναι ο SMan και MJ αντίστοιχα... Οι πραγματικοί γνώστες geeks θα πουν ότι ο Sman απλά είναι ο εμπορικότερος αλλά το πιο πάνω γεγονός - δηλ. ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στη γη που να μην αναγνωρίζει τον Sman - αποδεικνύει την αξία του παραμυθιού και της μυθολογίας του - καθώς και της διαχρονικότητας του.

Οπώς αναφέρει και το E ο SM δεν θα πρέπει να συγκαταλέγεται σαν ακόμα ένας απλός κομικ-χαρακτηρας αλλά σαν ένα icon της ποπ-κουλτουράς του 20ού αιώνα παρέα με Σέρλοκ Χολμς, Τζειμς Μπόντ και άλλες κλασικές ιστορίες του αιώνα. Και γιατί αυτή η ιστορία άντεξε στον χρόνο (είναι πλεον 70κάτι χρονών) και όλοι την γνωρίζουν? 3-4 είναι οι λόγοι: σχετική απλότητα της βασικής ιστορίας - εξωγήινος-μετανάστασης με υπερδυνάμεις σε αντίθεση με άλλα κομικς που ασχολούνται με χημικά, βιολογίες, μεταλλάξεις, άκρατους φιλοσοφισμούς και συμβολισμούς... καθρεπτίζει ανησυχίες και γεγονότα του 20ου αιώνα σαν κανένα άλλο: πιο συγκεκριμένα τις έννοιες του "παγκόσμιου πολίτη" (ένας να είναι γενημένος στην Α χώρα, μεγαλομένος στη Β, σπουδασμένος στη Γ και δουλεύει στη Δ, εξάλλου τί είναι ο ΣΜ: Κρυπτόνιαν, από το Smallville ή την Μήτροπολις - ο παγκόσμιος πολίτης χωρίς εθνικότητα και πατρίδα όπως τόσοι πολλοί τα τελευταία χρόνια, βλ. παγκοσμιοποίηση)... και τέλος το θέμα του μετανάστατη που νιώθει εκτός στη χώρα που τον φιλοξενεί και θέλει να γίνει αποδεκτός - σαν όλους τους Αμερικάνους που μετανάστες είναι βασικά, "Αμερικανοποιημένοι" πλέον.

Με αυτές τις θεματολογίες κατάφερε να κάνει τόσο κόσμο να ταυτιστεί. Ακόμη πολλοί υποστηρίζουν ότι προκαλεί ταύτιση λόγο του Χριστιανικού παραλληλισμού της ιστορίας: ο Θεο-μορφικός (?) πατέρας στέλλει στη γη το μοναχογίο του για πάρει το ρόλο του σωτήρα της ανθρωπότητας. Χαρακτηριστικό αυτού και έντονα διάχυτο στις κινηματογραφικές εξορμήσεις του ήρωα. Μάλιστα στην τελευταία ταινία (Superman Returns) την ώρα της αυτοθυσίας του ήρωα (εκσφεδόνιση τεράστιου κομματιού Κρυπτονίτη στο διάστημα) όταν ο ΣΜ πέφτει στη γη παρατηρείστε τη στάση του - έχει τη στάση του εσταυρωμένου.

Συν τοις άλλοις, ο ΣΜ είναι ο μόνος υπερήρωας με ξεκάθαρα κίνητρα και αρχές - δηλ. το να βοηθήσει το συνάνθρωπο ανεξαρτήτως θυσίας και κόστους (παράδειγμα προς μίμηση για όλους). Ο Μπατμαν θέλει και εκδίκηση για το θάνατο των γονιών του όπως και ο Σπαιντερμαν που θέλει εκδίκηση για τη δολοφονία του θείου του... Αυτή η αγνότητα των προθέσεων (πάλι Χριστιανικό στοιχείο) δεν κλονίζεται από κάποιο αρνητικό συναίσθημα (όπως την εκδίκηση, όπως τους πιο πάνω προαναφερθέντες).

Μέσα σε όλα αυτά που καθιστούν την ιστορία ελκυστική και πλέον κλασική είναι το love story. Κάποιος είχε πει ότι όλες οι ιστορίες χρειάζονται κάποιο love story για να υπάρξει πλήρης ταύτιση (βλ. Τιτανικός: μια ιστορία για ένα πλοίο που βυθίζεται θα μπορούσε να ήταν πέρα για πέρα βαρετή αν οι σεναριογράφοι δεν σκέφτονταν να την επικεντρώσουν γύρω από μια ιστορία αγάπης). Αυτό κάνει τον ΣΜ ακόμα πιο πιστευτό και ανθρώπινο, το μοναδικό του αδύναμο στοιχείο (ο Κρυπτονίτης εξαιρείται) είναι η αγάπη του για τη Λόις.

Κρίμα που ακόμη να πάρει αυτό το παραμύθι μια κινηματογραφική εκτέλεση εντάξια της μυθολογίας της, όπως πήρε ο Μπατμαν πέρσι με το The Dark Knight... Όλες οι ταινίες με θέμα τον ΣΜ ως τώρα ήταν κάπως απογοητευτικές σαν συνολικά εγχειρήματα με σποραδικές κλασικές σκηνές σε μερικές από αυτές...

Όλη αυτή η ανάλυση απλά για να εξηγήσω (στον εαυτό μου παραπάνω) ότι τα κομικς δεν είναι παιδική υπόθεση όπως λένε πολλοί, αλλά είναι οι σύγχρονες παραβολές μας, οι μυθολογίες του σήμερα όπως οι αρχαιοί είχαν τους μύθους με τον Ηρακλή, τον Σαμψών κλπ και να δικαιολογήσω (πάλι στον εαυτό μου μάλλον) ένα από τα υποψήφια σχέδια για το επικείμενο-παρθενικό τατουάζ μου...

Rock in Nicosia

Rock music in Nicosia (like anywhere else in the world) is found everywhere. Whether it is the 5-10 minute interlude in a mainstream club or a genuine gritty, dark, hard-rocking, head-bangin bar. Nevertheless, there is no rock club - and if you come to think of it generally rock music is still the music that few will choose as their preference for their outings. The above-mentioned bars are 5 or 6 and in total only on Fridays and Saturdays they accomplish surpassing 200 people (all together)- in a city of 300.000! "I-know-everyone-in-here-and-I'm-cool" clubs, and similarly so-called "in" cafes rule the nightlife.

This is why I decided on comprising the following guide to places were you can enjoy rock music in Nicosia. I will use the term loosely and incorporated places that don't play 100% rock, but have a rock atmosphere or can be encompassed under the wider "umbrella" of rock music (eg metal, pop-rock, greek rock etc).

I won't rate any of the places, rather just review them... The sequence has to do (roughly) with the age of the places (older-to-newer).

Reckless

A hard rocker through-and-through. Wooden floors & bar, a few rock-icon posters and a pool table at the center of this small bar. Musically the playlist plays it safe by sticking to the classics and a very few rock hits from the contemporary rock scene. Once-in-a-while when the bald guy is the dj he will play a few rarities, more alternative stuff; which is a welcome change as the music tends to get a bit repetitive. People are basically of the 20+ age group. Its only major disappointing aspect is its location. It is situated in the center of the Engomi club zone which generally attracts teenagers, and this drives away a lot of 20+ people that simply scratch it off as a place for "kids" - which it isn't. But if the 3 factors for a successful business are: location, location, location - Reckless prooves them wrong as its been alive for 20 years, with 2-3 nights a week working to full capacity (although most of them patrons).

Babylon

The other 20-year-old bar but with a more chill-out feel. Certainly, quieter than Reckless as sometimes the murmur from the people makes it difficult to listen to the song playing. On the other hand it has a cosier, warmer feeling to it helped by the darker lit bar and the many, many rock posters all over from concerts and tours of different bands. More suitable for a quiet Sunday night, or any summer night for its outside area which is always packed but is even more quiet due its total absence of music.

New Division

A bit of a peculiar case of a "rock" bar. Inverted comas used due to the fact that the playlist is never very hard-rocking, rather it stays as far away from mainstream music as possible playing forgotten oldies, rare live versions of songs, experimental music, world music even electronica. A few rock classics will pop-out here and there, but don't be mistaken, this is a rock bar: catching the very essence of what rock means. What is rock (or better rock attitude ) after all? Isn't it rebellion, anti-establishment sentiment and detest for everything mainstream? Well, all these things are found here from the music, to the way people dress, to the dinginess of the building (hollow parquet floors, old fireplaces, walls ready to fall on you etc). Fridays are the days that ND really takes off and attracts not only locals but also foreigners that want to refrain from the "in" way of the Nicosian-outing scene. Recommended enough but the mixed-bag of music-offering can get a bit tiring.

Scaraveo

Although at a very close proximity to other more mainstream offerings (Sfinakia club, Starbucks etc) and in an area that is booming lately with new additions all the time (Brewery, Hustle), Scaraveo insists too its alternative attitude, rock mood and love for diverse musical offerings. Each night is a different music-nigth, Thursday are for reggae, other nights there's also electronica and so on. The most "rocking" night is Tuesday night, when it plays metal. These metal nights are targeted to the really hard-rockers that are willing to head-bang the night away until every muscle of their neck gets sore! A fine bar, an oasis in an area were dressing-up and looking cool is the standard, a very ironic antithesis...

Stranger than paradise (Skali)

Essentially a cave on the hillside of the area of Skali Aglantzias, converted in a bar. Again, not a rock bar due to its musical tastes but due to its "alternativeness"... Actual (hard) rock music here is even a bigger rarity than in New Division... Latin, pop oldies, jazz, blues even rap and hip&hop grace the bizarre playlist... Its small size and rocky surroundings add a nice atmosphere to it, although a place better enjoyed with a small group of friends willing to be bombarded to such a large and wide scope of music.

Enallax

Not a typical bar as such, but a live band bar. Its newest house band (Fri & Sat) are extremely talented (especially the lead singer and guitarist), playing Greek Rock - and I do mean rock music: some mistake greek rock with the so-called entechno... These guys rock and rock hard, they might start off with entechno style ballads, but as the night goes on the guitar & drums get faster giving you a genuine rock night with a splash of some English-speaking rock classics....


Now to the newer additions in Nic:

Harley's (Chateau Status)

Harley's is part of the multi-usage Chateau Status which includes gourmet restaurant/meeting place/seminar room/cigar-lounge room... The rock room/bar, as suggested by its name is decorated by everything and anything with a Harley Davidson logo on it... It basically has the most retro feel to it and attracts an older age group than any other of the bars on this list. The music also is the most retro: including rock classics, oldies and even disco hits... More suitable to the 35+ age group or even younger people that have an ear for anything mainstream but from eras before the year that they were born or rock music... Unexpectedly quite loud but good fun...

Hustle

One of the newer hot spots in the center of the city... A brilliant idea for a bar (which it isn't quite), accomplishing to combine a restaraunt, bar, pool hall (of some sort) and attracting people from all age groups and people with varying tastes: people here can be aged 20 to 45, might be of the "look-at-me-I'm-wearing-an-overpriced-brand" crowd to the more rocking ("anti-mainstream") crowd... Many may argue that Hustle has nothing to do with rock music - but "studying" it closer you will find a rock heart there... The pool tables give a feel of a rock bar, and the music may sometimes have flickers of pop-mainstream but most of the time it plays oldies (70s onwards)... Moreover, it has rock-nights - Sunday-nights, which are really good... With a playlist that plays it safe sticking to hits but from a wide range of sub-genres and styles of rock... from rock n roll oldies, to punk and new-wave, 80s, 90s, metal and more... A great place in general enjoyed better with a snack from the their OK kitchen...

Memories

The very very latest addition to rock offerings... Large posters of rock-icons are on the outside, so you won't miss it (its close to the Pili Ammochostou area). In the inside the decor is consistent with the outside. It has the feeling of a classy place, but stills needs time (its only 2 months old) to build a following. The Fri-Sat band also keeps the mood down, "blues-ing -up" every song (most them rockers from the past), evident by the near-constant use of the harmonica... It needs time and better promotion and maybe a change of the band, and it can be become great... We'll have to wait - we need more rock-offerings desperately....

Although probably totally unecessary - I hope this guide will help the rockers of Nic (that are certainly more than the ones that currently go to these places) find a suggestion or two for an outing at a place they might didn't now about or previously didn't want to give a chance...

A Curious Movie (The Curious Case of Bedjamin Button)

Ένα από τα "movies-of-the-year" με πολύ Οσκαρικό ντόρο. Έξυπνο, καλογραμμένο, καλοπαιγμένο και με ένα σκηνοθέτη (David Fincher) που το όνομα του θα αφήσει ιστορία οπωσδήποτε. Το ρεζουμέ του Φίντσερ, ίσως είναι το πιο δύνατο από όλους τους νεότερους σκηνοθέτες, με ταινίες όπως Seven, Fight Club, The Game, Panic Room και Zodiac. Αν και το Panic Room (* * *) δεν είναι στην κλάση των άλλων του ταινιών και το Zodiac (* * * *) ήτανε λίγο πολύ "αργό" σε σχέση με τις άλλες του ταινίες, πάλι μιλάμε για 5 ταινίες πρώτης κλάσης (οι πρώτες 3 είναι μέσα στις αγαπημένες μου όλων των εποχών - όλες * * * * *).

Τί θα πρέπει περιμένουμε από το Φίντσερ? Την εγκεφαλικότητα που προσδίδει στην παραμυθοποιία του και μια πολύ καλή δομή και καλό (ίσως και γρήγορο) ρυθμό. Το CCOBB ίσως να είναι η πιο συναισθηματική ταινία του, πράγμα που έκανε πολλούς να απογοητευτούν, όσο αφορά όμως τη δομή και το ρυθμό, η ταινία εκπλήσσει μιας και δεν σε επιτρέπει να κοιτάξεις ποτέ το ρολόι και η 3ώρη της διάρκεια μοιάζει πολύ πιο σύντομη.

Το παραμυθιάρικο στοιχείο της ταινίας - δηλ. το ότι ο πρωταγωνιστής (ένας πολύ καλός Πιττ) "γερνά ανάποδα", είναι χειρισμένο άψογα - ένα στοιχείο που μέσα σε λιγοτερο ικανά χέρια θα μπορούσε να κατάστρεφε την ταινία.

Η ταινία όμως χάνει πόντους σε κάποια σημεία. Πρώτον, γενικά σαν "είδος ιστορίας", είναι πολύ ντεζα-βου. Χιλιοειπωμένη -σαν βάση- ιστορία, παρουσίασης μιας ζωής όπου ο ήρωας μας θα μάθει μαθήματα ζωής, θα "μεγαλώσει" και θα γίνει καλύτερος άνθρωπος στο τέλος. Φταίει και το γεγονός ότι πήγα και προ-ιδεασμένος για το ότι η ταινία κάτι θυμίζει αφού είδα αυτό το βίντεο πριν δω την ταινία (μέγα-λάθος). Προείδοποίηση: μην δείτε το βίντεο πριν δείτε την ταινία, οι σκηνές που υπάρχουν στο βίντεο και στην ταινία, στη θέαση τους στο σινεμά θα σας φέρνουν την ίδια αίσθηση με το όταν χτέρνουν μαυροπίνακα (πώς λέμε cringe-worthy στα Ελληνικά??).

Το άλλο μου παράπονο είναι για το συναισθηματισμό (σχέδον μελοδραματισμό) που του καταλογίζουν πολύ. Σίγουρα, διαφωνώ, δεν ξεπερνά τα όρια όπως πολύ λένε, ίσως απλά να είναι πολύ μελοδραμτική για Φιντσερική ταινία. Αλλά σε φάσεις το παρακάνει με το διδακτισμό του, ειδικά σε 2-3 montages με voice-overs από τον Πιττ που για κάποιους είτε θα είναι τα highlights της ταινίας ή οι χαμηλότερες της στιγμές. Είναι κάπως επιτηδευμένα και εξυπνακίστικα και δηλώνουν προφανές πράγματα που ο καθένας περνά στη ζωή του σχετικά πολύ νωρίς και χωρίς να χρειάζεται και πολύ "φιλοσόφισμα" για να εξάξεις έτσι συμπεράσματα (περί συμπτώσεων το ένα και το άλλο για τα διαφορετικά είδη ανθρώπων που γνωρίζεις στη ζωή σου).

Σίγουρα όμως μιλούμε για πολύ κάλη ταινία, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να είναι άψογο, μια ταινία που θα παίξει πολύ στα Όσκαρ, αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη αν θα πιάσει και Όσκαρ καλύτερης ταινίας μιας και δεν έχω δει και τις 5 προτεινόμενες ταινίες.

* * * *

Stranger than sunshine

Ταινίες που είδα το τελευταίο 15νθημερο:

KUNG FU PANDA * *

Κλασικό παράδειγμα καλής ιδέας που εκτελείται με απογοητευτικά αποτελέσματα... Μεγάλα ονόματα (Jack Black, Angelina Jolie) δυστυχώς δεν εγγυούνται και καλή ταινία. Το περίμενα αστειότερο ή τουλάχιστον με περισσότερο "βάθος"/νόημα... Δυστυχώς αντί παιδική καταλήγει παδιάστικη (υπάρχει διαφορά). Σώζεται κάπως (εξού και τα 2 ολόκληρα αστεράκια) από τον πάντα (pun) ενεργητικό Μπλακ και τα ωραία γραφικά.


ACCIDENTAL HUSBAND * 1/2

Το Χόλυγουντ ξέχασε να κάνει ρομαντικές κωμωδίες προ καιρού. Καλές ρομαντικές ταινίες (κωμωδίες και μη) διασώζονται μόνο σε indie ταινίες και στο Βρετανικό κινηματογράφο. Τεττριμένο, τυποποιημένο, προβλέψιμο, μια απ'τα ίδια κλπ... Αξίζει για dvd-romantic-night-ins και για την πάντα αξιόλογη Θέρμαν.



DON'T MESS WITH THE ZOHAN * *





Ένα αστεράκι παραπάνω επείδη η ανοησία του Σάντλερ με εξέπληξε στο ότι προσπάθησε να περάσει και μήνυμα (είρηνης/αντιπολεμικό!!!!). Όπως και να'χει ο Σάντλερ ποτέ δε μου άρεσε κωμικά (στους δραματικούς πειραματισμούς του είναι καλύτερος) έτσι ήμουν προκατελλειμένος εξ'αρχής... Βασικά αν σας αρέσει σαν κωμικός μην με ακούσετε εμένα - δείτε την και θ ατην απολαύσετε.







ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND * * * * 1/2




Νομίζω του κόβω μισό αστέρι απλά για να το παίξω αυστηρός... Βασικά με εντυπωσίασε πάρα πολύ η ταινία αλλά ακόμα να αποφασίσω αν η δομή της, της έκανε καλό. Αν πω παραπάνω θα το χαλάσω. Παρ'όλα αυτά δεν παύει από το να είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα τα τελευταία χρόνια. Στα (πολλά ομολογουμένως) συν: οι ερμηνείες και (παραδόξως) χημεία των πρωταγωνιστών - Kate Winslet & Jim Carey. Ο Κάρευ όπως τον Σάντλερ είναι πιο εντυπωσιακός σε δραματικούς ρόλους. Οι λίγοι που δεν την έχετε δει - δείτε την....








SUNSHINE * * *



Αμαρτία μου ότι ακόμα να μελετήσω τον Danny Boyle όσο θα΄θελα (ναι ναι ακόμα να δω το Trainspotting) αν και είδα κατα λάθος το (μέτριο) The Beach. Το Sunshine μου άρεσε πάντως. Αν και στην αρχή μου φάνηκε σαν αφόρητα "κλισέ-φορτωμένη", σαν ακόμα μια τυποποιημένη διαστημική περιπέτεια (με όλα τα στάνταρντ: η αναπόφευκτη τριβή ατόμων που συμβιώνουν πολλούς μήνες μαζί στο διάστημα, η αγωνία και άγχος για το αν θα καταφέρουν να σώσουν την ανθρωπότητα και να επιστρέψουν, ποιός πρέπει να θυσιαστεί ή να διασωθεί για το καλό της αποστολής κλπ...). Η ταινία προσπαθεί ημι-επιτυχημένα να συμπεριλάβει και φιλοσοφικά μηνύματα περί νοήματος της ζωής (κ.ά) αλλά είναι στην 2η και 3η πράξη που διασώζεται, εντυπωσιάζοντας και ψυχαγωγόντας με το να προσφέρει ένα σφιχτοδεμένο, nail-bitting θριλεράκι υψηλών προδιαγραφών.


STRANGER THAN FICTION * * * * *

Ο Μάρκ Φόστερ μας παρέδωσε ακόμη μια εκπληκτική ταινία πριν 2-3 χρόνια, το Finding Neverland (* * * * 1/2). Αν και το ταλέντο του, έχει αναγνωριστεί και από τους αυστηρότερους κριτές, επικρίνεται από πολλούς για υπέρμετρους συναισθηματισμούς και μελοδραματισμούς. Κατηγορίες που μπορεί να στέκουν αλλά κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη μαγεία που εμφυσά και στο Stranger και στο Neverland.



Ακούγεται υπερ-φιλόδοξο το όλο εγχείρημα (κάποιος τύπος ακούει φωνή μέσα του να διηγείται τη ζωή του! - είναι πρωταγωνιστής βιβλίου) αλλά εκτελείται άψογα από όλες τις απόψεις: σκηνοθετικά, τεχνικά, ερμηνευτικά (τρίτος κωμικός - Will Ferell - στην ομάδα ταινιών που κάνω review σήμερα που προτιμώ σε δραματικούς ρόλους) κλπ. Carpe diem και "εκτιμήσετε τις μικρές απολαύσείς -έστω και ρουτίνας- της ζωής προτού να είναι αργά" είναι τα μηνύματα της ταινίας - αλλά παραδίδονται με έξυπνο, συγκινητικό, ακόμα και χιουμοριστικό τρόπο - μακρία από κηρυγματολογίες και ακραίους μελοδραματισμούς...







BURN AFTER READING * * *

Ταινία αυστηρώς ακατάλληλη για τον casual moviegoer. Μόνο για εκτιμητές της δουλειάς των Κόεν. Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες των Κόεν - πρωτότυπες, μακρία από φόρμουλες του Αμερικάνικου, εμπορικού σινεμά και έξυπνες. Απογοητεύτηκα κάπως από το Burn, περίμενα ότι θα γελούσα παραπάνω. Η ταινία μοιάζει να μην καταλήγει πουθενά και να είναι ανούσια, αλλά όσοι καταλάβουν από Κόεν θα καταλάβουν ότι επιτηδεύμενα το κάνουν αυτό - όσο επιτηδευμένος είναι και ο τίτλος της ταινίας (Burn after watching... -ίσως να ταίριαζε παραπάνω- ...αυτή την άσκοπη ιστορία). Εξάλλου δεν υπάρχει Κοενική ταινία με κλασικό τέλος/κάθαρση. Αλλά είναι εκεί που διαφαίνεται η εξυπνάδα των Κόεν: ότι κρυφά σου κλείνουν το μάτι λέγοντας σου ότι δεν τους απασχολεί η σύγκριση με άλλες "κανονικές" ταινίες - κάνουν αυτό που κάνουν και όπως θέλουν και χωρίς παρεμβολές. Γι'αυτό και για τους φοβερούς πρωταγωνιστές (που φαίνεται να το κατα-φχαριστήθηκαν) μου άρεσε - αξίζει να το δέιτε όσοι ξαναείδατε Κόεν ή/και σας αρέσουν τα παράξενα...